राजधानी छाडेर गाउँमै कालिज पालन
× गृहपृष्ठ तनहुँ विशेष गण्डकी प्रदेश प्रदेश देश राजनीति आर्थिक स्वास्थ्य विचार सुचना प्रविधि मनोरञ्जन खेलकुद सम्पादकीय फोटो पुञ्ज युनिकोड
  • आर्थिक

    राजधानी छाडेर गाउँमै कालिज पालन

    खबरपुञ्ज संवाददाता

    १० माघ २०७८, मंगलवार

    बन्दीपुर । काठमाडौँको व्यवसाय राम्रै चल्दै थियो । दुग्ध विकास संस्थान (डिडिसि) को डिलर लिएर काठमाडौँमा दुई वटा डेरी चलाईरहेका थिए उनले । काठमाडौँमै पढेर त्यही व्यवसाय थालेका थिए । व्यवसायमा जम्दै गरेका सुनिलकमुार श्रेष्ठलाई गाउँ फर्कने सोच र सोख दुवै थिएन् । काठमाडौँको खाल्टोमा उनी रमाईरहेका थिए । तर जम्दै गरेको उनको व्यवसायमा कोरोना कहर बाधा बनिदियो ।

    पहिलो चरणमा कोरोना रोकथामका लागि भएको लकडाउन देश ठप्प भयो । डेरी पसल भएकाले दुई घण्टा त खोल्न पाउथे सुनिलकुमारले तर व्यापार दैनिक खस्किदो थ्यो । व्यापार यतिसम्म भद्रगोल भएछ कि भाडा तिर्न पनि धौँ धौँ भयो उनलाई । ‘एकै दिनमा हुने लाखको व्यापार हजारमा झ¥यो । तैपनि आशा थियो पहिलेको जस्तै व्यापार होला भनेर । फेरी कोरोनाको दोस्रो लहर सुरु भयो । व्यापार त झनै चौपट हुने लक्षण देखियो । दोस्रो लहरको कोरोना सुरु हुदैँ गर्दा अन्य लहरको पनि चेतावनि आईसकेको थियो’, उनी सम्झन्छन् ।

    दोस्रो लहरको कोरोनाले फेरी लकडाउन हुन थालेपछि उनले विकल्पको बाटो खोज्न थाले । पहिलो चरणको लकडाउन हुदाँदेखि नै युट्युबतिर खुब चाख मानेर हेर्थे रे उनले टर्की र कालिज पालन बारेका भिडियोहरु । सुरुमा उनलाई टर्की पाल्ने रहर जागेछ । भिडियो हेर्दा हेर्दै उनलाई टर्की पालनको रहर फेरिएर कालिज पालनको जागेछ । जुनबेला राजधानी शहर काठमाडौँमा कोरोनाको जगजगीले एकातिर व्यापार खस्किरहेको थियो । अर्कोतिर कोरोनाले ज्यानै लिन्छ कि भन्ने पिरलो ! र पो उनले निधो गरेछन् कोरोनाको जगजगीमा उकुसमुकुस भएर बाँच्नु भन्दा गाउँ फर्किएर पुख्र्यौली थलोमा कालिज पाल्ने । जहाँ खुलेर बाँच्न पाईने, कालिज पाल्न जागेको उनको रहर पुरा पनि हुने ।

    तनहुँको बन्दीपुर गाउँपालिका– ४ लोहीपाखा लालपुर्ण बस्तीमा रहेको गाउँको जग्गा बेच्ने तरखरमा थिए सुनिलका बुवा कृष्णकुमार । एक्लो छोरा काठमाडौँ छाडेर गाउँ नफर्केने संकेतले बुढेसकालमा पुख्र्यौली थलो बेचेर काठमाडौँ परिवारसँगै बस्नलाई कृष्णकुमारले जग्गा बेच्न खोज्दै थिए । त्यही बेला छोरा सुनिलले भनेछन्, ‘जग्गा नबेचौँ बुवा । म गाउँको जग्गामा कालिज पाल्छु ।’

    गत बैशाखमा काठमाडौँको दुई मध्य एउटा डेरी विक्री गरेर राजधानीमा रमाईरहेका श्रेष्ठ गाउँ फर्किए । पुख्र्यौली थलोमा उनले कालिज पाल्ने संरचना बनाउन थाले । वैशाखमा उनले दुई हजार कालिजका चल्ला ल्याएर हुर्काउन थाले । काठमाडौँमा डेरीमा आउने ग्राहकसँग दुध, दही, घ्यू, पनिर, आईसक्रिम बेचिरहने उनै सुनिलकुमार आजभोली गाउँमा कालिजसँग रमाईरहेका छन् ।

    विहान झिसमिसेदेखी साँझ अबेरसम्म कृष्णको ज्ञान एकिकृत कृषि फार्म प्रालिमा हुर्किएका कालिजसँगै हुन्छन् उनी । कहिले मकैको दाना दिन्छन् त कहिले बारीबाट काटेर ल्याएको घाँस कालिजलाई चारो बनाएर खुवाउँछन् । बेलामौकामा आफुले पालेकोे कालिज हेर्न आएकासँग आफ्नो अनभुव बाँड्दै गरेको भेटिन्छन् उनी । कहिलेकाँही ग्राहकलाई कालिज जोखेर विक्री गर्दै हुन्छन् । हुर्किएर बेच्ने बेला भएका कालिजसँगै उनले देखेको सपनाले पनि आकार लिन थाल्दैछ विस्तारै ।

    पृथ्वी राजमार्गबाट झण्डै तीन सय मिटर माथिपट्टी रहेको भिरालो जग्गा सम्याएर सुनिलले कालिज पालन थालेका छन् । राजमार्गदेखी कालिज फार्मसम्म पुग्ने सडक, जग्गा सम्याउने, कालिजका पाल्ने ठाउँमा तारबार गर्ने, घर बनाउने र रेष्टुरेन्ट सञ्चालन गर्नलाई उनले डेढ करोड रुपैयाँ लगानी गरेको बताए । फार्ममा पालिएको कालिज दशैँदेखी विक्री गर्न थालेको उनी बताउँछन् । भाले कलिजलाई प्रतिगोटा तीन हजार रुपैयाँका दरले धमाधम विक्री भईरहेको छ । दशैँ यता चार सय कालिज विक्रि भईसकेको उनले जनाए । ‘पोथि पाल्न लानेलाई मात्रै बेच्छौँ । नत्र बेचेको छैन् । पोथीलाई यहीँ राखेर अब चल्ला उत्पादन गरेर विक्रि गर्ने लक्ष्य छ’, उनले सुनाए ।

    कालिजको बजार विस्तार भईरहेको श्रेष्ठको अनुभव छ । उनी भन्छन्, ‘एकपटक स्वाद लिएपछि रुचाउँछन्, दोहो¥याई तेहे¥याई आउँछन् । तर स्वाद नपाएकाहरुले मंहगो भन्छन् । हुन पनि एउटैको तीन हजार मुल्य पर्ने भएकाले पनि होला भंयकर राम्रो बजार चाही तत्काललाई छैन् ।’ कालिज फार्मसँगै रेष्टुरेन्ट पनि चलाईरहेकाले उनलाई बजार नै नपाउने समस्या भने छैन् ।

    उनको फार्म हेर्न र कालिजको स्वाद चाख्नलाई तनहुँको डुम्रे, बन्दीपुर, आँबुखैरेनी दमौली र गोरखाको पालुङटारबाट बढी आउँछन् । ‘कहिलेकाँही पुथ्वी राजमार्गमा यात्रा गर्नेहरु पनि बोर्ड देखेर आउनुहुन्छ’, उनले भने । कालिज पालनलाई विस्तार गर्दै उनले फार्म परिसरमा पिकनिक स्पट र फनपार्कको योजना बनाएको बताउँछन् ।
    वैशाख यता गाउँमा आएर कालिज पालन थालेपछि अथाह सन्तुष्टि मिलेको छ उनलाई । ‘पहिला उता काठमाडौँको रमझममा हराएको थिए । यहाँ आएर कालिज पाल्न थालेपछि थाहा भो वास्तविक खुशी त गाउँमा पो रहेछ । जस्ले गर्दा मेरो पहिचान पनि बनेको छ’, उनले भने ।

    सुनिकुमारलाई मिलेको सन्तुष्टि भन्दा बढी बुवा कृष्णकुमारलाई खुशी मिलेको छ । किनकी कृष्णकुमार पहल्यिैदेखी कृषि कर्ममा रमाईरहेका थिए । तीन सय रोपनी जग्गामा उनले एभोकाडो, लप्सी र लिची लगाएका थिए । सोचे जस्तो फल भने पाएका थिएनन् उनले । बेच्नलाई तरखर गरेको जग्गामा छोरा गाउँ फर्किएर कालिज पाल्न थालेपछि आफ्नो कर्मलाई छोराले पनि पछ्याएको महशुस गरेको बताउँछन् । उनी भन्छन्, ‘पहिलामा म बारीमा रमाउँदा उस्ले चित्त दुखाउथ्यो । नबोले पनि बा ले पैसा फाल्यो बेकारमा भन्ने भावना बुझिन्थ्यो उस्को । बरु घरघडेरी जोडे हुन्थ्यो भन्थ्यो । अहिले कहाँबाट प्रेरित भएर झन्डै बिक्रि भएको जग्गामा कालिज पाल्छु भन्यो । म त दंग परे । खुशी पनि लाग्यो, देशका लागि छोरा कृषि कर्ममा जोडियो भनेर ।’ उत्पादनमा लाग्नु भनेको देशलाई सम्बृद्धी दिशामा लैजान सघाउनु हो कृष्णकुमारको बुझाइमा ।

    सर्वाधिकार सुरक्षित नोट : यस खबरपुञ्ज डटकममा सम्प्रेषित कुनै पनि समाचार वा जानकारी सर्वाधिकार सुरक्षित गरिएको छ । प्रेषित समाचार अनलाइन न्यूजहरुले जस्ताको तस्तै साभार गरेको पाइएकाले यो नगर्न हुन अनुरोध गर्दछौं ।